بی معرفت شده ام خوب می دانم

مدتها بود نیامده بودمت

گذاشته بودمت در سکون خاک خورده ی قفسه ی کتابها جا بمانی

فکر نمی کردم لابه لای اخم های ناگهان تو مهربان نویسه های یک زن پایدار باشد.

فکر نمی کردم زیبا چکیده باشد یک روح روان روی ترک خورده ی لبهایت.

وای چقدر بی معرفتم!

وقتی تصور نگاه عاجزانه ی پر رنگ ات را روی لحظه لحظه ی دویدنم خندیدنم گریستنم  راه رفتنم می کنم دلم برایت تنگ می شود

مرا ببخش گواهی بودن خاکی ام

از حالا تا همیشه هر روز تو را می بوسم

قالب عوض شد به نظر شما چطوره ؟ از سیاه خسته شدم

دیشب  تا ابتدای صبح سپیده بیدار بودم،

کفشهایم را لنگه به لنگه به پا کشیدم

قدم زنان به راه افتادم

از هر چه بود گذشتم، مردمکهایم همه چیز را ندیده دید.

نمی دانم شاید کسی کفشهایم را لنگه به لنگه جفت کرده بود،

شاید برای همین بود که راه را اشتباه رفتم

برای همین است که هنوز اشتباه می روم

باید خم شوم، چاره فقط همین است،

باید کفشهایم را از نو بپوشم

باغچه ی کوچک من سلام !

ای آبادی روشن سبزهای بی انتها سلام!

نیستی !جایی ندارم تا به وسعت بودن ها بسازمت اما

در کنج این خانه ی نادیدنی من نفس می کشی

نفس می کشی، پس هستی

آرامی ! سبزی! روشنی

تو را در خاطرم آبیاری میکنم

گلهایت را در خاطرم بو می کشم

برگهایت را در خاطرم می شویم

و جوانه هایت را در خاطرم می بوسم

باغچه ی کوچک من !

دلگیر نباش از اینکه در وسعت دنیا جا نداری!

در زاویه ی خاطرم شاد باش

تا آخرین لحظه ی ماندنم سبز بپاش و روشن بپوش

مرگ را از باور جوانه هایی که من می بوسمشان پاک کن!

باغچه ی کوچک من ! باغچه باش

خداوندا

چقدر زیباست گاهی که حال مرطوب تنهاییم را با نسیم مهربان خنکت می نوازی

چقد بی زبان می شوم وقتی  مرا در آبشار ترانه ات شستشو می کنی ،

تو اینجایی و من تو را لابه لای رشته موهای رنگ کرده ام احساس می کنم

تو مرا خواب می کنی وقتی می گویی

اینجا برای توست